|
Historia rasy labrador retriever
Labrador retriever jest najprawdopodobniej bezpośrednim potomkiem psów, które
na początku XIX wieku przybyły do Anglii z marynarzami z Nowej Finlandii. Były
to psy, które z dużym prawdopodobieństwem są przodkami dzisiejszych nowofunlandów
i landserów. Wówczas był to pies wielkości około 60 cm, mocno zbudowany
o dość długim, bardzo gęstym włosie. Angielskim hodowcom z tamtego okresu udało
się, poprzez krzyżówki między innymi z pointerem, dzięki ostrej selekcji wyhodować
lżejszego, krótkowłosego psa o bardzo gęstym podszerstku, którego głównym zadaniem
było aportowanie strzelanej zwierzyny. Angielski Kennel Club uznał oficjalnie
rasę w 1903 roku. Labrador jest typowym przykładem kariery w iście amerykańskim
stylu - od pucybuta do milionera. Milionerem w sensie dosłownym wprawdzie nie
jest, ale miliony podziwiają go i kochają za niepospolity charakter.
Labrador nie pochodzi z Labradoru, lecz z wybrzeży Nowej Funlandii. Nowa Funlandia
nie rozpieszcza swoich mieszkańców łagodnym klimatem. Labrador jako pies niezbyt
bogatych rybaków, musiał stawić czoła nie tylko lodowatym podmuchom wiatru i
równie lodowatej wodzie, z której aportował ryby, które wymknęły się z rybackiej
sieci. Wystarczyć mu musiała niezbyt urozmaicona dieta złożona głównie z rybich
odpadków i resztek ze stołu swoich ubogich właścicieli. Pracujący w tak trudnych
warunkach pies musiał wykazać się niebywałą odpornością. Można uznać, że w początkach
tej rasy selekcjonerem hodowlanym nie był człowiek, ale sama natura. Osobniki
słabsze, mniej odporne nie miały po prostu szans na przeżycie.
Czytaj dalej...
|
